Przedszkole 43 Gdańsk

Ta strona używa cookies.

Możesz określić warunki używania i dostępu cookies w swojej przeglądarce. Czytaj więcej…

Zrozumiałem

Aby dowiedzieć się więcej o ustawieniach swojej przeglądarki odwiedź jej zakładkę ustawiania lub stronę jej producenta.

Oczami dziecka - czyli słów kilka o rysowaniu

OCZAMI DZIECKA-, CZYLI SŁÓW KILKA O RYSOWANIU

„Dziecko rysuje to, co wie, nie zaś to, co widzi” – powiedział Stefan Szuman.


Jest szczere w tym, co robi i na ogół kieruje się swoimi emocjami. Właśnie tak przeobrażoną w umyśle rzeczywistość przelewa na papier. Stąd bierze się na kartce bogactwo kolorów lub ich ubóstwo, różnicowanie wielkości przedmiotów lub rysowanie ich jednakowo dużych, wyraźne i bogate ubarwienie jednej postaci lub jej całkowite pominięcie, albo nawet niechęć do rysowania. Nie wynik końcowy „dzieła” jest jednak najważniejszy, ważne jest zaangażowanie i serce włożone w wykonanie „dzieła”.

W wieku przedszkolnym zdarza się, że są takie dzieci, które nie chcą rysować, a na widok kredek zajmują się wszystkim innym. Co wtedy zrobić? Jak rozbudzić w nich małego artystę- takiego choćby najmniejszego…           
Pierwszą rzeczą, jaką możemy zrobić to sprawić, aby kojarzyło mu się to z czymś przyjemnym, a nie tylko wielką białą kartką, czyli pustką, na której trzeba tyle narysować żeby było pięknie. Poszukajmy kolorowych kartek, dzięki którym dziecko będzie miało poczucie, że część pracy jest już wykonana- np. zielona kartka to łąka, a niebieska niebo, wszystko zależy od naszej wyobraźni- na niebie narysujemy chmurki i samolot i mamy śliczną pracę. Ciekawym pomysłem jest też tworzenie kolaży, czyli naklejanie na kartkę zdjęcia czy wycinka z gazety i dorysowywanie pozostałej części historii.
W czasie spaceru zaproponujmy dziecku rysowanie kolorową kredą lub węglem po chodniku- jest to doskonała okazja do odkrywania swoich możliwości i spędzania wspólnie czasu, dodatkową motywacją może być pozostawienie prac na chodniku, aby oglądały je
i podziwiały inne dzieci. Pisanie patykiem po piasku, zostawianie śladów, znaków, wszystko to może stać się przez zabawę dla dziecka czymś nowym, z czego będzie chciało korzystać.
To, że dziecko nie chce rysować kredkami nie oznacza, że nie polubi malować- dzieci bardzo chętnie malują rękoma- stawianie pieczątek dłonią czy malowanie palcem jest dla nich wspaniałą zabawą- możliwość „wymalowania” rąk jest dodatkową atrakcją,
a i wielka powierzchnia kartki nie jest wtedy taka trudna do zamalowania.

Nawet, jeśli rysowanie nie jest mocną stroną dziecka, nie próbujmy go na siłę uczyć rysować, poczekajmy spokojnie na jego czas- on przyjdzie tylko trochę później, pamiętajmy też, że nie każde dziecko będzie jak wielcy i słynni malarze.
Ważne jest też nasze nastawienie podczas rysowania i zabaw plastycznych
Nie krytykujmy wytworu. Nie mów nigdy:, „Dlaczego namalowałeś zielone niebo?”,
albo: „Ten pojazd wcale nie przypomina samochodu”. Dzieci przetwarzają w swojej wyobraźni na swój własny sposób to, co widzą, każdy artysta ma do tego prawo.
Nie poprawiaj rysunków dziecka, nie trzeba dorysowywać brakujących rączek, kolorować kwiatka, żeby rysunek stał się ładniejszy. Najważniejsze, że dziecko potrafi nam opowiedzieć o tym, co narysowało- to też rozwija wyobraźnię i daje możliwość do wykazania się sprytem
i kreatywnością. Wyznaczcie w domu specjalne miejsce na prace dziecka, niech to będzie specjalne miejsce gdzie wszyscy goście będą mogli zachwycać się tymi dziełami-
to naprawdę motywuje.

Rysunek to również bogate źródło wiedzy o dziecku, umiejętne jego czytanie może pomóc nam odczytać jego emocje. Ekspresja pozwala dziecku na wyrażanie przez niego uczuć radości czy nurtujących niepokojów. Rysowanie usuwa zahamowania
i poczucie niepewności, uczy wiary we własne siły i we własne możliwości twórcze.
Biorąc pod uwagę kolory, którymi posługuje się dziecko możemy określić jego nastrój. Kolor niebieski symbolizuje spokój, wyciszenie, żółty – radość i optymizm. Różowy oznacza spontaniczność i powierzchowność, a pomarańczowy podrażnienie, wewnętrzne pobudzenie. Barwa czarna, używana w nadmiarze, może symbolizować poczucie zagrożenia lub tłumioną złość. Jasne, czyste odcienie sugerują poczucie bezpieczeństwa, spokój oraz pogodę ducha. Czerwień ogólnie oznacza działanie, ekspresję i pobudzenie, niekiedy także gniew. Przy czym należy pamiętać żeby wziąć pod uwagę więcej niż jeden rysunek
i koniecznie pamiętać o tym, że każdy wiek charakteryzuje się skłonnością do wybierania określonych barw. Nie bez znaczenia jest kreska- mocna może symbolizować akceptację siebie samego, zaś słaba może oznaczać delikatność, wrażliwość i nieśmiałość.
Przestrzeń, jaką dziecko zajmuje na kartce, może być odwzorowaniem przestrzeni, jaką zajmuje w otaczającym świecie. Obserwując proces powstawania rysunku, na którym przedstawione są postacie ludzkie, możemy odczytać, z jaką osobą dziecko najbardziej się identyfikuje, która jest dla niego autorytetem. Zwykle taka osoba jest w jakimś sensie lepiej przedstawiona niż inne. Osoba najbardziej znacząca dla dziecka zwykle rysowana jest, jako pierwsza.

Umiejętność dostrzegania znaków i interpretacja dziecięcych wytworów jest niezwykle trudna i najlepiej jak zajmą się tym specjaliści. Dla wychowawców i rodziców może być jednym
ze źródeł informacji o dziecku i przede wszystkim okazją, aby spojrzeć na świat oczami dziecka.

                                                                                                          mgr Anna Wantke

Opracowane na podstawie dostępnych materiałów.