Przedszkole 43 Gdańsk

Ta strona używa cookies.

Możesz określić warunki używania i dostępu cookies w swojej przeglądarce. Czytaj więcej…

Zrozumiałem

Aby dowiedzieć się więcej o ustawieniach swojej przeglądarki odwiedź jej zakładkę ustawiania lub stronę jej producenta.

Ewaluacja rozwoju dziecka

Ewaluacja rozwoju dziecka

 

 

„Człowieka należy badać poprzez badanie jego działania. Chcąc poznać dziecko należy zaobserwować różne formy jego działalności we wszystkich środowiskach, w jakich ono przebywa.”

 

                                                                                       

Proces ewaluacji dziecka to podstawowy i najważniejszy moment wszystkich działań nauczyciela w przedszkolu wspomagających rozwój dziecka. Od niego zależą wszystkie efekty innych rodzajów ewaluacji, na przykład, ewaluacja pracy przedszkola przez administracje oświatową czy przez rodziców. Administracja może być zainteresowana tym, jak rozwijają się dzieci, czy nauczyciel prowadzi udokumentowaną obserwację dzieci, czy wykorzystuje jej rezultaty w planowaniu pracy, jak wydawane są środki finansowe przydzielane przedszkolu, czy przeznacza się je na wyposażenie, pomoce dydaktyczne, sprzęt, których zakup wynika z diagnozy zachowań, doświadczeń, zainteresowań, potrzeb dzieci. O tym właśnie może nauczyciel wnioskować przede wszystkim na podstawie ewaluacji zachowań dzieci. Ewaluacja zachowań dzieci przez nauczyciela wiąże się ściśle

z oceną skuteczności oddziaływań przedszkola dokonywaną przez rodziców, którzy obserwują rezultaty rozwojowe dziecka, na przykład w zakresie różnych umiejętności motorycznych, językowych czy społecznych. Bardzo często słuchają wypowiedzi dziecka na temat tego, co robi w przedszkolu, z kim bawi się, recytuje wierszyki, czy chodzenie do przedszkola sprawia mu przyjemność i dlaczego. Rodzice są obserwatorami. Rodzice są obserwatorami nauczyciela, zmian w środowisku przedszkolnym, podejmowanych inicjatyw, wymieniają między sobą opinie i na tej podstawie formułują własne oceny.

Właściwe działania wspomagające rozwój dziecka uwzględniają zróżnicowanie rozwojowe i kulturowe dziecka, jego zainteresowania i dotychczasowe doświadczenia, organizację środowiska uczenia się dziecka, a więc zagospodarowanie przestrzeni w sali przedszkolnej, dobór i dostępność zabawek, pomocy dydaktycznych, sprzęt. Wynikają one

z diagnozy i oceny oraz sprawiają, że dzieci chcą się uczyć, chcą uczestniczyć w aktywności, którą proponuje nauczyciel, są aktywne, ciekawe, nie są znudzone, nie wycofują się, nie „uciekają we własny świat”. Nie przejawiają zachowań sprawiających nauczycielowi kłopotu, które często określane są jako brak zdyscyplinowania.

            Każdy z nas, codziennie dokonuje ewaluacji różnych zdarzeń, zjawisk, zachowań, np.: jaka jest pogoda, temperatura powietrza, czy pada deszcz, czy wziąć parasol, jak się ubrać itp. Podczas tej obserwacji dokonujemy nie tylko oceny. Poprzedzamy ją opisem, to znaczy, najpierw odpowiadamy na pytanie, jaka jest pogoda. Stwierdzamy pewne fakty, dokonujemy diagnozy, dopiero w drugim etapie dokonujemy oceny, a w następnym formułujemy wnioski na przyszłość, planujemy. Podobną analizę można przeprowadzić dokonując procesu ewaluacji rozwoju dziecka przez nauczyciela w przedszkolu. Jeżeli nauczyciel zamierza ocenić to, w jaki sposób dziecko zachowuje się w obecności rówieśników, czy inicjuje interakcje, czy ją podtrzymuje, czy musi być zapraszane do grupy bawiących się dzieci, zaczyna od opisu zachowań dziecka, czyli etapu realizacji, wykonania, następnie dokonuje ich oceny i formułuje określone wnioski, które wykorzystuje w procesie planowania dalszych działań, ewentualnie interwencji.

 

Ewaluacja rozwoju dziecka jest procesem, na który składają się trzy zasadnicze komponenty:

  • Opis i diagnoza jakiegoś stanu, zachowania, na przykład umiejętności nawiązywania kontaktu z dorosłymi, rozwiązywania konfliktów, rozpoznawania emocji własnych i innych, dokonywania wyboru aktywności, przeprowadzania własnej linii działania, uczestniczenia w rozmowie, zadawania pytań, posługiwania się nożyczkami, manipulowania małymi przedmiotami, wchodzenia po schodach, naśladowania prostych ruchów (skakanie, klaskanie, uderzanie w kolana) zgodnie z rytmem melodii;
  • Ocena/interpretacja,której dokonuje nauczyciel, porównując własne oczekiwania dotyczące poziomu rozwoju u danego dziecka lub w danej grupie dzieci z faktycznymi rezultatami pochodzącymi z obserwacji;
  • Planowanie, a więc formułowanie oczekiwań, a na ich podstawie – celów dla dalszych działań edukacyjnych w stosunku do danego dziecka lub danej grupy dzieci.

 

Wiedza o tym, co dziecko już umie i wie i co może jeszcze osiągnąć samodzielnie lub przy pomocy innych dzieci i dorosłych, jakie są jego doświadczenia i zainteresowania jest punktem wyjścia w planowaniu.

 

Te trzy komponenty procesu ewaluacji są tak bardzo ze sobą powiązane, że

w codziennym myśleniu o ewaluacji zupełnie nie dostrzega się ich, a jednak istnieją po to by bardziej świadomie i adekwatnie odpowiadać na indywidualne potrzeby dzieci.

 

Rodzice również dużo wnoszą do edukacji dziecka w przedszkolu, m.in.:

  • Inną wiedzę o dziecku;
  • Informacje na temat historii rozwoju dziecka: fizyczno-motorycznego, społeczno-emocjonalnego, umysłowego, językowego;
  • Wiedzę na temat roli dziecka w rodzinie;
  •  Wiedzę o życiu rodziny, jej zwyczajach, stylu życia, innych członkach rodziny i pełnionych przez nich rolach w rodzinie;
  • Wiedzę o zachowaniach dziecka w innych sytuacjach społecznych niż te, których dziecko jest uczestnikiem w przedszkolu;
  • Wiedzę o tym, kiedy dziecko jest smutne, szczęśliwe, jak reaguje na zmiany.

 

Zdolności i umiejętności rodziców oraz inna wiedza o dziecku wspierają działania przedszkola i sprawiają, że są one bardziej skuteczne, wyczulone na specjalne potrzeby dziecka, bardziej całościowe i pogłębione. Partnerstwo oznacza, że włączania się rodziców

w działania przedszkola nie ogranicza się jedynie do udziału w organizacji uroczystości okazjonalnych, finansowego bądź rzeczowego wspierania przedszkola, ale oznacza uczestnictwo rodziców w podejmowaniu decyzji na temat kierunków wspomagania rozwoju dziecka i ponoszenie za to odpowiedzialności.

Rozwój dziecka nie przebiega w sposób harmonijny i linearny. Dzieci rozwijają się

w różnym tempie i według własnych wzorców rozwojowych, za które odpowiedzialne są cechy osobowościowe i temperamentalne. Wyposażenie genetyczne dziecka i środowisko kulturowo-społeczne, w jakim się dziecko rozwija ma na ten proces ogromny wpływ.

 

Bibliografia

,,Kompetencje Pedagoga Specjalnego”- Aktualne wyzwania teorii i praktyki –pod redakcją

Z. Palak, A. Bujnowskiej WUMCS Lublin 2008r

 

                                                                       Opracowała z dostępnych materiałów J.Gruca